Badania Pechsteina
Badania Pechsteina wychodzą poza ściślejszy teren uczenia się pamięciowego tam, gdzie dotyczą orientacji w labiryncie (u szczurów i ludzi). Labirynt składał się z 4 części, które mogły być opanowywane oddzielnie. Zarówno u zwierząt, jak i u ludzi metoda uczenia się częściami okazała się lepsza. Niekiedy korzystniejsze okazują się metody kombinowane. Należy do nich tzw. progresywna metoda częściowa, polegająca na tym, iż materiał jest dzielony na "sekcje". Po wyuczeniu sekcji pierwszej następuje przyswojenie sobie sekcji drugiej, którą teraz łączy się z sekcją pierwszą itd. Jeżeli materiał jest nierównomierny pod względem trudności, radzą niektórzy uczyć go się całościowo, z tym jednak, że partie trudniejsze przyswaja się dodatkowo oddzielnie. Wyniki nie są zatem jednobrzmiące. Uczenie się całościowe ma niewątpliwie tę dobrą stronę, że umożliwia powstanie szerszych powiązań i że unika tworzenia błędnych skojarzeń (np. końca strofki z jej początkiem, gdy ktoś powtarza jedną strofkę oddzielnie raz po raz).